Ik neem je mee in mijn verhaal

Mijn vader woonde al een aantal jaar in een verzorgingshuis. Altijd lichamelijk en geestelijk oersterk en stabiel geweest. Maar de jaren gingen tellen. Door zijn lichamelijk zware beroep als bakker, had hij twee kunstheupen. Zijn hart was door de cardioloog als ‘op’ verklaard. De levensjaren na zijn 85ste waren in onze ogen eigenlijk reserve-jaren. Toen mijn kwetsbare en levenslustige vader, de allerliefste op de hele wereld, op 89-jarige leeftijd overleed was ik even verlamd. Natuurlijk was ik er wel op voorbereid zou je zeggen, maar als hij dan echt het leven moet loslaten… Er viel natuurlijk van alles te regelen. De kaart, kist, bloemen, afscheidsdienst, muziek en fotopresentatie. Door Corona waren we beperkt tot een maximum aantal aanwezigen, terwijl je de kerk toch het liefst bomvol had willen zien. Allemaal emotionele keuzes die je in instabiele staat moet nemen. Na een aantal dagen is het dan zover.

We sluiten de kist in familiekring “dag papa, wat ga ik je missen”. Ik zal je gezicht niet meer in het echt kunnen zien, wel op foto’s en in mijn herinnering. Het bewuste afscheid in de kerk en daarna de kist begeleiden naar het crematorium. Mooie woorden tijdens de lezingen, de emoties bij een bijzonder lied, familie die gebaren van medeleven tonen, de liefdevolle knikjes en knipogen. Zulke belangrijke afscheidsmomenten, zo secuur voorbereid en doorgesproken, het was in een mum van tijd voorbij. Ik herinner mij nog dat ik tegen mijn beste vriendin zei “ik vond het zo jammer dat de dienst zo snel over was”. Mijn schoonzus en ik hadden wat foto’s genomen bij het sluiten van de kist en tijdens de dienst. Deze afscheidsfoto’s had ik, samen met foto’s van allerlei momenten in mijn vaders leven, tot een boekje gevormd. Wat waren deze waardevol. Hierdoor konden mijn moeder, mijn broers en ik die bijzondere momenten van de emoties bij dat bijzondere lied, die gebaren van medeleven, de liefdevolle knikjes, nog eens herbeleven!